Ik moet het eerlijk toegeven: ik stond op de brug bij de Oude Delft te bellen, met mijn fiets aan de hand, en ik wilde mijn sleutels van mijn ene hand naar mijn andere gooien. Niet eens hoog. Gewoon zo'n gedachteloze beweging die je honderd keer per week maakt. De bos stuiterde van het stuur, tikte tegen de leuning en verdween zonder geluid in het water. Ik heb nog een halve minuut naar de rimpels staan kijken alsof ze terug zouden komen.
Dat was een dinsdagavond in november, rond zes uur, al donker. Huissleutel, fietssleutel, de sleutel van de fietsenstalling bij het station, allemaal op twee meter diepte in een gracht waarvan ik al jaren niet meer weet wat erin leeft.
Wat je probeert voordat je iemand belt
Eerst de buurvrouw in de Hof van Delft, want die had jaren geleden een reservesleutel gekregen. Die bleek verhuisd te zijn naar Den Hoorn. Toen mijn broer in de Wippolder, die mijn sleutel ooit had maar inmiddels niet meer wist waar. Het is best confronterend om erachter te komen dat je reservesleutel in de praktijk niet bestaat.
Om half acht heb ik een slotenmaker in Delft gebeld. Ik had verwacht dat het een gedoe zou worden, met uitboren en een nieuwe deur. In plaats daarvan stond er om kwart over acht iemand in de Oude Delft die de deur binnen tien minuten open had, zonder dat er iets kapot was.
Waarom ik toch nieuwe sloten heb genomen
Dit is het deel waar ik zelf over twijfelde. Mijn sleutels lagen op de bodem van een gracht. Niemand gaat daar duiken. De monteur was het daar eigenlijk mee eens. Hij zei dat als ik zeker wist dat ze in het water lagen, en er niets aan hing met mijn adres, ik gewoon een nieuwe sleutel kon laten maken.
Het probleem was dat ik een cilinder had zonder certificaat en de oorspronkelijke sleutel nu ergens onder de modder lag. Een sleutel bijmaken kan alleen van een bestaand exemplaar, en dat had ik niet meer. Dus werd het toch een nieuwe cilinder. Ik heb er een gekozen met SKG-sterren en een pasje, zodat ik voortaan zelf bepaal wie er sleutels van kan laten maken. De fietssleutel was een ander verhaal; dat slot is de volgende dag doorgeslepen.
Wat ik iedereen in de binnenstad zou aanraden
Check vandaag nog of je reservesleutel echt bestaat. Niet in theorie, maar bij iemand die in Delft woont en 's avonds bereikbaar is. Stop je sleutels in een zak met rits als je over de grachten fietst; ik ben kennelijk niet de enige, want de slotenmaker zei dat hij per jaar een handvol mensen helpt die hun bos in de Oude Delft, de Verwersdijk of de Buitenwatersloot hebben zien verdwijnen.
En sla het nummer van een slotenmaker Delft nu al op. Je bent op dat moment namelijk vooral bezig met naar het water staren.